Selenka przyszła na świat o wiele za wcześnie – w 28. tygodniu ciąży. Ważyła zaledwie 680 gramów. Dla mnie – jej mamy – była całym światem. Dla lekarzy – była cudem, który musi stoczyć walkę o każdy oddech. Od pierwszych sekund jej życia toczyła się nieustanna batalia o przetrwanie. I trwa ona do dziś.

Przez pierwsze miesiące córeczka leżała w inkubatorze. Miała problemy z oddychaniem, przeszła sepsę, martwicze zapalenie jelit, operację wyłonienia ileostomii, liczne transfuzje krwi. Doświadczyła rzeczy, których żadne dziecko nie powinno.

Każdy dzień to walka – o ruch, o kontakt, o rozwój

Z wiekiem przyszły kolejne diagnozy. Retinopatia wcześniacza – choroba wzroku, która wymagała laseroterapii. Mózgowe porażenie dziecięce – skutek krwotoku dokomorowego III stopnia. Małogłowie. Niedorozwój móżdżku i istoty białej mózgu. Zespół wzmożonego napięcia mięśniowego. Dziś Selenka ma 7 lat, a nadal nie potrafi samodzielnie siedzieć, wstać ani chodzić. Jest pogodna, bardzo wrażliwa, uśmiecha się na mój widok, mówi pojedyncze sylaby. Ale każdy kontakt i każdy ruch to efekt ogromnego wysiłku.

Córeczka jest pod stałą opieką wielu specjalistów – neurologopedy, neurologa, kardiologa, gastrologa, okulisty, psychologa. Korzysta z metod rehabilitacji takich jak NDT Bobath, Medek czy Vojty. Codziennie pracujemy razem, by choć odrobinę przybliżyć się do samodzielności. Często ćwiczy też na specjalistycznych turnusach rehabilitacyjnych.