Przetrwać – to za mało

Po wypadku rozpocząłem nierówną walkę z bólem i ograniczeniami. Na początku była nadzieja, że protezy pozwolą mi funkcjonować. Niestety, każda próba ich założenia kończyła się ranami, zapaleniami, bólem nie do opisania i powrotem na wózek. Lejowe protezy nie są dla mnie rozwiązaniem – moja skóra nie znosi ich kontaktu.

Ale nie zrezygnowałem. Próbowałem żyć aktywnie – nawet zasiadłem na monoski i zdobyłem medale na Mistrzostwach Polski w biegach narciarskich osób z niepełnosprawnościami. Dziś ćwiczę siłowo w domu, rozwijam pasje – od kultury Japonii po hodowlę kaktusów. Ale sercem nadal marzę o tym, by chodzić.

Nadzieja istnieje. Ale nie jest tania

W tym roku pojawiła się dla mnie prawdziwa szansa – zakwalifikowano mnie do innowacyjnej operacji osseointegracji. To metoda polegająca na wszczepieniu tytanowych implantów bezpośrednio w kości, do których mocuje się protezy. Dzięki temu skóra nie ma z nimi kontaktu, a ja – mam szansę na życie bez ran i ciągłego bólu.

To rozwiązanie może przywrócić mi niezależność. Dać możliwość spaceru po lesie. Samodzielnego zrobienia zakupów. Życia bez strachu, że każdy krok skończy się cierpieniem.

Ale jest jeden problem. NFZ nie refunduje tych operacji. Koszt dwóch zabiegów osseointegracji i późniejszej rehabilitacji to niemal 350 tysięcy złotych. Dla mnie i mojej rodziny to suma nieosiągalna. Przez ponad rok udało mi się zebrać ponad połowę tej kwoty, jednak nadal brakuje ponad 100 tys. zł!