Jeszcze 3 lata temu Janek był pełen energii, marzył o tym, że zostanie programistą. Uwielbiał kodować, rozwiązywać logiczne zagadki, miał swoje pasje i plany. Dziś jego codzienność to wizyty u lekarzy, strach przed wyjściem z domu i walka z ograniczeniami, które narzuciła choroba. Jako mama patrzę na to z bólem serca i ogromną nadzieją, że z pomocą dobrych ludzi uda się dać Jankowi szansę na powrót do życia, które tak bardzo kochał.

Diagnoza, która zmieniła wszystko

Zaczęło się niewinnie – od bólów głowy, zaburzeń widzenia, chwilowej dezorientacji. Kiedy pojawiły się napady padaczkowe, a Janek zaczął gubić obraz przed oczami, wiedzieliśmy, że coś jest nie tak. Diagnoza była jak cios – guz lewego płata potylicznego. W grudniu 2023 roku Janek przeszedł pierwszą operację w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Druga odbyła się w wakacje, w lipcu 2024 roku.

Choć bóle głowy ustąpiły, choroba zostawiła po sobie poważne ślady. Janek ma ubytki w polu widzenia w obu oczach oraz bardzo osłabioną ostrość wzroku. Noszenie okularów nie wystarcza – nie widzi drobnego druku, z trudem odczytuje dużą czcionkę. To ogromnie utrudnia mu naukę i codzienne funkcjonowanie.

Życie w cieniu strachu i samotności

Nie tylko wzrok został uszkodzony. Choroba odebrała Jankowi również poczucie bezpieczeństwa. Coraz częściej boi się wychodzić z domu, unika kontaktów z obcymi, stroni od rówieśników. Poradnia psychologiczno-pedagogiczna zdecydowała o indywidualnym trybie nauczania, bo Janek nie jest w stanie uczestniczyć w zajęciach w szkole.

Komputer – przepustka do przyszłości

Janek uczy się w klasie o profilu informatycznym. Mimo trudności wzrokowych, jego pasja do komputerów nie zgasła. Marzy o tym, by w przyszłości zostać programistą, tworzyć własne aplikacje, być niezależny i potrzebny. Ale bez odpowiedniego sprzętu – komputera stacjonarnego z dużym monitorem i specjalnej klawiatury wspomagającej dla osób słabowidzących – nie ma jak się uczyć, rozwijać i walczyć o lepsze jutro.

Dla mojego syna komputer to coś więcej niż urządzenie. To narzędzie, które pozwoli mu wrócić do świata. To szansa na edukację, którą może realizować w domu. To pomost między samotnością a przyszłością, w której Janek będzie mógł żyć tak, jak inni jego rówieśnicy – uczyć się, pracować, marzyć.

Proszę – pomóż mojemu synowi odzyskać światło

Jestem mamą, która każdego dnia walczy o swoje dziecko. Widzę, jak Janek gaśnie, jak bardzo potrzebuje wsparcia. Komputer to dla niego sposób na to, by nie został w tyle, by nie utonął w bezczynności i smutku.

Dlatego proszę – pomóż mi kupić dla Janka komputer stacjonarny z dużym ekranem. To może być pierwszy krok, by wyrwać go z izolacji, by przywrócić mu nadzieję. By znów mógł marzyć, programować, być sobą.

Z wyrazami wdzięczności,
Mama Janka