Małe postępy, które znaczą tak wiele

Mimo dramatycznych obrażeń Arek nie przestaje walczyć. Z czasem jego stan zaczął się stopniowo poprawiać. Odzyskał przytomność, zaczął samodzielnie oddychać, reagować na bodźce, poruszać dłońmi i prawą ręką. Pojawiły się reakcje, które dla bliskich są niezwykle ważne.

Jednak droga do odzyskania sprawności wciąż jest bardzo długa. Arek nie mówi, nie wykonuje poleceń, jest osobą leżącą i wymaga całodobowej opieki. Jest żywiony przez specjalną sondę bezpośrednio do żołądka, a stomia i rurka tracheostomijna wymagają odpowiedniej pielęgnacji.

Od kwietnia przebywa w klinice „Budzik” w Warszawie, gdzie poddawany jest rehabilitacji. Potrzebuje dalszej intensywnej terapii, odpowiedniego sprzętu i stałej, specjalistycznej opieki. Każdy postęp, nawet najmniejszy, ma ogromne znaczenie. Daje nadzieję, że dzięki systematycznej pracy Arek będzie mógł odzyskać choć część utraconej samodzielności.

„Nie chcę, żeby jego historia zakończyła się w dniu wypadku”

Arek nie ma żony ani dzieci. Jego najbliższym wsparciem jest siostra, która sama mierzy się z wieloma trudnościami. Jest mamą trojga dzieci, z których jedno jest niepełnosprawne od urodzenia. Opiekuje się również 74-letnią mamą. Mimo ogromu codziennych obowiązków i trosk robi wszystko, by pomóc bratu. Wie jednak, że sama nie będzie w stanie zapewnić mu kosztownej rehabilitacji i specjalistycznej opieki, których tak bardzo potrzebuje.

Przed wypadkiem Arek mieszkał w Hamburgu, pracował jako elektryk. Był człowiekiem, który potrafił sam zadbać o siebie. Dziś potrzebuje pomocy niemal we wszystkim.

Siostra nie ukrywa, że sama nie udźwignie kosztów dalszej rehabilitacji, leczenia i opieki. A jednocześnie nie chce dopuścić do tego, by dramatyczny grudniowy dzień przekreślił całą przyszłość jej brata.